Οι κινητοποιήσεις των Κρητικών αγροτών από μια αιρετική σκοπιά

 8η Μαρτίου

Η μέρα της γυναίκας

Γεννιέσαι την έχεις μητέρα πηδάς στον αέρα σκας στο πάτωμα εκείνη σε βάζει στην κούνια στα μάτια σαπούνια και γαλάκτωμα Σου δείχνει πώς κάνει η πάπια και μοιάζει με κάποια που 'χες γκόμενα στο μέλλον με τ' άσπρα φωτάκια και με τ' αστεράκια τα φλεγόμενα Μετά που σε στέλνουν σχολείο στο δίπλα θρανίο εκείνη κάθεται μικρή με τα ροζ κοκαλάκια και τα ποιηματάκια που θα μάθετε Για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις χτυπιέσαι στους δρόμους πλακώνεσαι της σπας με νεράντζια τα τζάμια κι από την ταράτσα πηδάς και σκοτώνεσαι Σηκώνεσαι κι είσαι δεκάξι βαριέσαι στην τάξη γράφεις ποιήματα το στήθος της θέλει να σπάσει κυλιέται στα δάση και στα κύματα Ποιος στίχος σου θα τη χωρέσει που θέλει να αρέσει στους ακέφαλους που δίνει φιλιά μες στα δόντια κι ανοίγει τα πόδια σ' άγνωστους φαλλούς Την ψάχνεις το σκας απ' το σπίτι σε σέρνει απ' τη μύτη αυτό το βάλσαμο αυτή η μυρωδιά από γαζία αυτή η τυραννία σε τραβά ενώ Κανένας βοηθός δεν υπάρχει να πει τι έχεις πάθει τι σε πόνεσε κι εκείνη δε λέει να κοιτάξει γκαζώνεις τ' αμάξι χτυπάς και σκοτώνεσαι Λοιπόν έχω βγάλει και δίσκο και πάλι δε βρίσκω εκείνο που 'θελα πριν βγω στη σκηνή νιώθω χάλια αδειάζω μπουκάλια με θολά νερά Μα σαν το συγκρότημα βγαίνει μπροστά φωτισμένη εκείνη κάθεται χωρίς στα μαλλιά κοκαλάκια χωρίς ποιηματάκια που θα μάθετε Περνάω την κιθάρα στο βύσμα με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι αρχίζω τον πρώτο μου στίχο τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι

 Εκείνη - Φοίβος Δεληβοριάς

    Το "άλλο" μισό του κόσμου γιορτάζει σήμερα! Γιορτάζει την έξοδό του από τη σκιά στο φως! Γιατί, σκιά καλύπτει συχνά την ύπαρξή του, σχεδόν σε όλους τους τόπους και τους χρόνους, κατά καιρούς.

    Το "άλλο" μισό του κόσμου γιορτάζει σήμερα! Γιορτάζει για να μας θυμίσει ότι στη ζυγαριά τα "δυο μισά" έχουν το ίδιο βάρος, ότι μονάχα όταν το ένα αγκαλιάζει το άλλο είναι ο κόσμος ολόκληρος. 

    Μισή, όμως, είναι φέτος η γιορτή. Σε μια γωνιά αυτού του κόσμου αυτό το "μισό" κατακρεουργείται, ψυχικά και σωματικά, μαζί του και ότι απέμεινε από το άλλο μισό. Έξι μήνες κλείνουν σήμερα, από τη στιγμή που το ρυάκι του αίματος έγινε ποτάμι στην Παλαιστίνη. Έξι μήνες τώρα, ένα τσούρμο φαλλοκρατών φασιστών και ρατσιστών το αποδεκατίζει καθημερινά, για να υφαρπάξει περισσότερη δύναμη και εξουσία στον πλανήτη κι ακόμα χειρότερα: για οικονομικά οφέλη.  Έξι μήνες που στο διάβα τους σπέρνουν τον τρόμο και το θάνατο, μετρώντας ήδη πολύ πάνω από 30.000 νεκρούς. Μαστιγώνουν τα μάτια μας εικόνες από υπάρξεις που κομματιάζονται καθημερινά από τις βόμβες, τα τανκς, τα πολυβόλα, σκελετωμένες από την πείνα, αφυδατωμένες, να χάνονται. Οι κυβερνήσεις του "δυτικού κόσμου" των αποικιοκρατών στηρίζουν ή δεν παρεμποδίζουν τη συνεχιζόμενη σφαγή και όταν οι πολίτες αντιδρούν, τους αντιμετωπίζουν με μέτρα καταστολής, ακραίας μερικές φορές.

    Αν εμείς δώσαμε την εξουσία να δημιουργηθούν αυτές οι εικόνες, χρέος μας είναι να το αλλάξουμε. 

Carpe Diem!